85همگى مىدانيم ادب برترين سرمايههاست و در سوره نور مىفرمايد:
لاٰ تَجْعَلُوا دُعٰاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعٰاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً (نور: 63)
فراخواندن پيامبر را ميان خود مانند فراخواندن برخى از شما برخى ديگر را مسازيد.
هنگامى كه پيامبر(ص) را صدا مىزنيد، با ادب و احترامى كه شايسته اوست، صدا كنيد، نه همچون صدا زدن يكديگر، به خاطر شرافتى كه محضر پيامبر دارد.
در روايت هست كه
«إنّ بُيوتَ الأنبياءِ وَ أولادِ الأنبياءِ لا يَدْخُلُها الجُنبُ» 1؛ «شخص جنب نبايد وارد خانه پيامبران و فرزندانشان بشود».
بنابراين، هرگونه خضوع و خشوع در برابر امامان نشانه ادب و احساس عظمت آنهاست، وگرنه كسى آنها را نه خالق مىداند و نه روزى رسان و نه مدير و مدبر جهان و نه بخشاينده گناهان، بلكه انسانهاى والايى كه بايد در حضور آنان، با ادب ايستاد. همينطور كه فرزندان در برابر پدران، و فرهيختگان در برابر دانشمندان چنين مىكنند و اسلام نيز ادب را در برابر استادان و بزرگسالان و والدين تأييد و تأكيد كرده است.