274 نيست. وقتى بدعت مىشود كه آن انديشه يا عمل تازه و نو ظهور را در جامعه پخش كند و به عنوان اينكه جزء دين است، مردم را به آن فرا بخواند.
در صحيح مسلم از ابوهريره روايت شده كه رسول گرامى اسلام(ص) فرمود:
هركس به هدايت فرا بخواند، مثل پاداش كسانى را كه از او پيروى كنند خواهد داشت، بىآنكه از پاداش آن پيروان چيزى كاسته شود و هركس ديگران را به گمراهى دعوت كند، مثل گناهانى كه بر پيروان اوست، بر او خواهد بود، بىآنكه از گناهان آنان چيزى كاسته شود. 1
اما نكتۀ سوم يعنى اصل و ريشۀ دينى نداشتن، اين عنصر اساسى در مفهوم بدعت است، يعنى دليلى بر اينكه اين جزء دين است، در قرآن و حديث نيست. چرا كه اگر پشتوانهاى از دين براى آن باشد، چيز تازهاى در دين و دخالتى در شرع نخواهد بود. ابن رجب حنبلى و ابن حجر عسقلانى در تعريف خود از بدعت به اين نكته اشاره داشتند.
علامۀ مجلسى گويد: بدعت در شرع، چيزى است كه پس از پيامبر(ص) به وجود آمده باشد و دليل خاصى نداشته باشد و در ضمن برخى دليلهاى عام هم نگنجد. 2