204 خداست، چگونه امامان معصوم را عالمان غيب مىشماريد؟ پاسخ آن را در گذشته گفتهايم. آيه مباركه نه تنها علم غيب را از ويژگىهاى خدا مىشمارد، حتى علم به شهادت را نيز مخصوص او مىداند، درحالىكه همگى مىدانيم علم به مشهودات از ويژگىهاى خدا نيست و همه بندگان خدا سهمى در آن دارند. با توجه به اين مطلب، بايد گفت: مراد آن علوم و دانشهايى است كه از درون وجود عالم بجوشد و مستقل و متكى به غير نباشد. چنين علمى اعم از غيب و مشهود، مخصوص خداست. امّا هر نوع آگاهى از آشكار و پنهان كه تعليم خدا باشد، و يا به وسيله ابزار شناخت كسب شود از خصايص خدا نيست، بلكه خدا برتر از آن است كه داراى چنين علمى باشد، چنين علمى در انبيا و اوليا و ائمه فراوان است.
ممكن است نظر طرّاح شبهه، اوصافى باشد كه در برخى از زيارتهاى منسوب به اهلبيت(عليهم السلام) بيان شده است. درباره اين اوصاف بايد بين خالق و غايت خلقت فرق نهاد. خالق مطلق در عالم هستى خداست و جز خدا، خالق حقيقى نيست و آفريدگارى ديگر موجودات. به حول و قوه اوست و لذا در نماز به هنگام برخاستن مىگوييم
«بحول الله و قوته أقوم و أقعد» ، امّا غايت و غرض از خلقت، انسان كامل است و جهان براى انسان كامل آفريده است و اگر اين غرض در ميان نباشد، كار آفرينش بيهوده خواهد بود و گل سرسبد انسان كامل، انبيا و اوصيا و امامان معصوم هستند.