203بنابراين، بايد حدود ربوبيت و عبوديت، روشن شود. تا نوع تجاوز از حد عبوديت و بندگى به مرز الوهيت و خدايى، تعيين گردد. خداوند در بسيارى از سوره‌ها صفات خاص خود را بيان كرده است. هرگاه يكى از اين صفات را براى بندگان خدا ثابت كنيم، راه غلوّ را پيموده‌ايم. در آخر سوره حشر صفات خدا به‌گونه‌اى روشن بيان شده است:

هُوَ اللّٰهُ الَّذِي لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ عٰالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهٰادَةِ هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيمُ * هُوَ اللّٰهُ الَّذِي لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلاٰمُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبّٰارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحٰانَ اللّٰهِ عَمّٰا يُشْرِكُونَ * هُوَ اللّٰهُ الْخٰالِقُ الْبٰارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمٰاءُ الْحُسْنىٰ يُسَبِّحُ لَهُ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

او خدايى است كه معبودى جز او نيست، داناى آشكار و نهان است، و او رحمان و رحيم است! او خدايى است كه معبودى جز او نيست، حاكم اوست، از هر عيب منزّه است، ستم نمى‌كند، امنيّت‌بخش است، مراقب همه چيز است، قدرتمندى كه با اراده خود هر امرى را اصلاح مى‌كند و شايسته عظمت است؛ خداوند منزّه است از آنچه شريك براى او قرار مى‌دهند! او خداوندى است خالق، آفريننده‌اى بى‌سابقه، و صورتگرى (بى‌نظير)؛ براى او نام‌هاى نيك است؛ آنچه در آسمان‌ها و زمين است تسبيح او مى‌گويند و او عزيز و حكيم است!

ممكن است گفته شود: با اينكه عٰالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهٰادَةِ از خصايص