81پايۀ اقتدار حكومت مركزيبنا نهاد و پس از تقسيم قلمرو خلافت، براى هر منطقه، اميرى معيّن كرد. خليفۀ دوم در امر انتخاب والى بسيار سختگير بود؛ ازاينرو، واليان متعدّدى را عزل كرد و افراد جديدى را جايگزين آنان ساخت. به صحابۀ برجسته و معروف نيز چندان توجّه نكرد و جز در مواردى اندك به آنان امارت نداد. او در مقابل اعتراض برخى از آنها، مانند ابىبنكعب گفت كه نمىخواهد اصحاب رسول خدا(ص)را به امور حكومتى آلوده كند. 1
به هر حال، نام تعدادى از كارگزاران خليفۀ دوم در مناطق مكه، يمن، عمّان، بصره، كوفه، يمامه، بحرين، شامات، مصر، صنعاء، جزيره و آذربايجان، عبارتند از:محرزبنحارثه، قنفذبنعمير تيمى، نافعبنعبدالحارث خزاعى، خالدبنعاص مخزومى، عبداللهبن ابى ربيعه مخزومى، علاء حضرمى، قدامةبنمظعون، عثمانبنابىالعاص، ابوهريره، عيّاشبنابىثور، شريحبنعامر، عتبةبنغزوان، مغيرةبنشعبه، ابوموسى اشعرى، سلمهبنسلامه انصارى، سعدبنابىوقاص، عمّاربنياسر، زيادبنلبيد، يعلىبنمنيه، جبيربنمطعم، سفيان عبدالله ثقفى، ابوعبيده جرّاح، معاذبنجبل، يزيدبنابىسفيان، معاوية بنابىسفيان، عمروبنعاص، عيّاضبنغنم، حبيببنمسلمه فهرى و عميربنسعد انصارى. 2
3. مهمترين وقايع
ادامۀ فتوحات:
عمر در طول ده سال خلافت خود، سياست توسعۀ فتوحات را پى گرفت و به تصرّف ساير مناطق در شامات، عراق و ايران ادامه داد. مردم اين مناطق نيز از سويى با ضعف حكومت مركزى خود و مقاومت دليرانۀ مسلمانان مواجه شدند و از سوى ديگر