450 براى تقرب [به پروردگار] انجام دادند اما از يكى پذيرفته شد و از ديگرى پذيرفته نشد. [برادرى كه عملش مردود شده بود به برادر ديگر] گفت: به خدا قسم تو را خواهم كشت. [برادر ديگر] گفت: خدا تنها از پرهيزكاران مى‌پذيرد.

«تقوا و اخلاص، دو محل براى پذيرش اعمال جوارح است». ¹ روزبهان بقلى مى‌نويسد:

هر آن كه در سابق ازل، عنايت خداوند بر او پيشى نگيرد، نيكويى‌اش به بدى تبديل مى‌شود و طاعتش به گناه. هابيل با قربانى كردن نفس خود به خداوند نزديكى جست، و قابيل براى بهره نفس‌اش از روى خواهش نفس و حسد بر آن كس كه به تأييد الهى رسيده است [خواست به خداوند، نزديكى جويد.] ازاين‌رو، ناگزير، حالش به «ظلم اكبر» تحوّل مى‌يابد با اين گفته‌اش كه لَأَقْتُلَنَّكَ . ²

حال كه خداوند، قربانى را تنها از متقين مى‌پذيرد، شب مشعر بايد تمرين پرهيزكارى باشد، تا در اثر اين پرهيز - كه در اين شب به دست مى‌آيد - قربانى فرداى حاجى، به هدر نرود و پروردگار از او قبول كند. تقوا توشه‌اى است كه دست كم براى پذيرش قربانى فردا، لازم است. امام سجاد(ع) در حديث شبلى، تقوا را دستاورد بزرگ وقوف در مشعر دانسته است و مى‌فرمايد:

وقتى به مزدلفه رفتى و از آنجا سنگريزه جمع كردى، نيت كردى كه هر معصيت و نادانى را از خويش بزدايى و هر علم و عمل صالحى را در خود ملكه سازى؟ گفت: نه. پرسيد: وقتى بر مشعرالحرام گذر كردى، نيت كردى كه دلت را با بينش اهل تقوى و خوف از خدا بيارايى؟ گفت: نه. فرمود: