322و نه بر ديگران لازم است كه پس از بازگشت آنان از حج، به ديدارشان بروند و از آنها بهره بگيرند؛ زيرا آن دستورى كه مى‌گويد: «

بادِرُوا بالسَّلامِ عَلى الحَاجِّ وَ المُعتَمِر و مُصافَحَتِهم مِن قَبلِ انْ تُخالِطَهُمُ الذُّنُوبُ »؛ «هرچه زودتر به ديدار حاجى و مصافحه آنان برويد، پيش از آنكه به گناهى آلوده شوند». ¹ و «

مَنْ عانَقَ حاجاً بِغُبارِهِ كانَ كأَنَّما اسْتلَمَ الْحَجَرالاَسودَ »؛ «هركس با زائرى كه گرد و غبار سفر حج به همراه دارد، معانقه كند مانند آن است كه حجرالاسود را استلام كرده است» ²، تكريم نكردن اين‌گونه زائران مستحب است؛ زيرا زائرى كه امام معصوم(ع) را نمى‌شناسد و با جدا پنداشتن رهبرى جامعه مسلمانان از حج و ديگر عبادات آن را امرى عادى مى‌داند، در حقيقت انسان را نشناخته و به حريم ارزشمند انسانيت قدم نگذاشته است.

چنين زائرى كه با اين نگاه به زيارت كعبه مى‌رود با همان ديد بازمى‌گردد، پس چگونه در مدار توحيد طواف كرده و هرگونه شرك و طغيان را زدوده است، درحالى‌كه واسطه فيض خدا را نشناخته و مهم‌ترين عامل تكامل انسانى را ناديده گرفته است. چنين انسانى از بهترين سرچشمه زلال و حيات‌بخش محروم شده و تشنه‌كام مانده است.

رسول اكرم(ص) مى‌فرمايند: «

مَنْ ماتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ امامَ زَمانِهِ ماتَ ميتَةً جاهِليةً » ³؛ «هر كه بميرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهليت مرده است».

بنابراين اگر مرگ چنين انسانى، مرگ جاهلى باشد، زندگى و تمام سنن حياتى او همانند جاهليت سپرى شده است؛ به‌طور قطع حج و زيارات او نيز شايستگى تكريم ندارند. ⁴