308 كه بر همه چيز پرتو افكنده است، به نيكى شناخته مى‌شود. حرمت‌هايى كه براى حرم و بلد امين به كعبه و از كعبه به امامى كه خداوند او را به ولايت برگزيده منتهى مى‌شود. ¹

به استناد بعضى از روايات و با توجه به پيوند حج و عمره با ولايت و امامت، آيه شريفه وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً ؛ «و هركسى داخل آن [خانه خدا] شود در امان خواهد بود». (آل عمران:97) به اين معناست كه هركس به حوزه اعتقاد و التزام به ولايت و امامت، داخل شود، در امان است. بر پايه اين‌گونه روايات، اطلاق اين آيه شريفه مراد نيست؛ زيرا ممكن است گاهى ملحدان و صاحبان عقايد باطل نيز درون كعبه روند، درحاليكه در امان نيستند، بلكه آن‌گونه كه امام صادق(ع) فرمود مراد، كسانى هستند كه هم به حق امامان معصوم(عليهم السلام) عارف باشند و هم جايگاه والاى كعبه را بشناسند، چنين افرادى اگر داخل كعبه شوند؛ از گناهان خود پاك مى‌شوند و دنيا و آخرت آنان كفايت خواهد شد «

وَ مَنْ دَخَلَهُ وَ هُوَ عارِفٌ بِحَقّنا كَما هُوَ عارِفٌ لَه خَرَجَ مِنْ ذُنُوبهِ وَ كُفِيَ هَمَّ الدنْيا و الآخِرَة ». ²از اين‌رو امنيت حقيقى، تنها در سايه پذيرش ولايت امام معصوم(ع) به دست مى‌آيد.

در حقيقت خداوند ولايت مردم را به كسى سپرده است كه به او منصب امامت داده است. ولى خدا از آن‌رو كه از سرچشمه وحى مدد مى‌گيرد و به مصالح خلق آگاه است و به خصلت «علم و عدل» آراسته است، نسبت به مردم، از خودشان اولويت دارد. ولايت، امانت بزرگ الهى است كه آسمان و زمين و كوه‌ها از پذيرش آن سرباز زدند، اما انسان، اين موجود شگفت‌انگيز آفرينش، آن را پذيرفت و هرچند گروهى از انسان‌ها كه قرآن از آنها به «ظلوم» و «جهول» تعبير مى‌كند، حق چنين امانتى را ادا نكردند. بنا