306 نابودى او فراهم مى‌آورد؛ اگرچه منجر به تخريب كعبه شود.

به تعبير آيت الله جوادى آملى:

درباره اهميت و جايگاه ولايت، نكته اساسى كه نبايد از آن غفلت شود اين است كه گرچه كعبه از قداستى ويژه برخوردار است و از دير زمان از گزند تهاجم اصحاب فيل و مانند آن مصون مانده است، وليكن آن‌گاه كه «ابن زبير» در آن، متحصن شد و به آن خانه منزّه و پاك پناهنده شد، حكومت جبار وقت به دست منحوس «حجاج بن يوسف»، كعبه را با منجنيق ويران كرد و پناهگاه ابن زبير را منهدم ساخت و او را دستگير كرد، اما فرمان حمايت كعبه از سوى صاحب‌خانه داده نشد و هرگز طير ابابيلى به سراغ حجاج نيامد. خلاصه اينكه، دستى از غيب بيرون نيامد و كارى نكرد، و مدعى، همچنان با تاخت و تاز، جايگاه قبله را ويران كرد و مطاف را منهدم ساخت، و حجرالاسود را چون سنگ‌هاى عادى به دور انداخت و اركان چهارگانه كعبه را در هم فروريخت. اينجاست كه بلنداى مقام ولايت و فروغ اختر امامت و رهبرى امت و قله رفيع سياستِ عارفانى مكتب و خلاصه ارزش «اركان البلاد و ساسۀ العباد» معلوم مى‌شود. سخن فقيه و محدث نامدار شيعه، شيخ صدوق در اين مورد چنين است: آنچه درباره اصحاب فيل جارى شد بر سر حجاج نيامد؛ زيرا هدف مستقيم حجاج، ويرانى كعبه نبود، بلكه منظورش دستگيرى ابن زبير بود و اين مرد، ضد حق، يعنى مخالف على ابن‌الحسين(ع) بود وقتى اين مرد ضد حق، در كعبه متحصن شد، خداوند اراده فرمود براى مردم بيان كند كه به اين ضد حق پناه نخواهد داد؛ ازاين‌رو مهلت داد تا كعبه را بر سر او ويران كنند. ¹