161
ياد كن كرديم تعيين چون كه ما
مر مكان بيت ابراهيم را
پس به او گفتيم كاى كامل تميز
شرك بر ما مىمياور هيچ چيز
پاك كن بيتم ز بهر طائفين
هم ز بهر قائمينِ اين زمين
و آن كسان كه راكعند و ساجدند
در عبوديت نشان واحدند 1
8. كعبه، خانه هدايت
«در دعاى حضرت ابراهيم(ع) قسمتهاى زيادى است كه مىرساند: خانه كعبه هميشه به عبادت الهى، معمور و نشانه هدايت و راهنماى مردم بوده است: ( هُدىً لِلْعٰالَمِينَ )؛ [«مايۀ هدايت جهانيان است». (آل عمران: 96)]
در واقع، موضوع راهنما بودن كعبه و [نيز] هدايت بودن آن براى جهانيان، به واسطۀ نشان دادن سعادت آخرتى آنان و رساندنشان به كرامت و قرب الهى است؛ زيرا خداى متعال آن را براى عبادت و پرستش حق قرار داده و در نزد آن، انواع و اقسام عبادات را تشريح كرده است. آرى از وقتى حضرت ابراهيم(ع) خانه كعبه را بنا كرد، هميشه مقصد مردم و محل عبادتكنندگان بوده است. البته در سعادت دنيوى نيز مؤثر مىباشد؛ بدينگونه كه ذكرش شرق و غرب را پر كرده و در جميع عبادات و طاعات و نشست و برخاست مردم مسلمان دخيل و در جميع شئون آنان سهيم مىباشد. آرى! كعبه، در حقيقت، مسلمانان را به سعادت دنيوى نيز كه همان وحدت كلمه و يگانگى امت باشد رهبرى نموده، غير مسلمانان را هم بيدار مىكند تا به نتايج وحدت اسلامى و هماهنگى قواى مختلف و تشتت آن پى برده از خواب غفلت بيدار شوند.
از اينجا فهميده مىشود كه اولاً، هدايت و راهنمايىاش هم راجع به سعادت دنيوى و هم اخروى است؛ چنانكه نحوه هدايتش عموميت دارد و جميع مراتب هدايت را