144كعبه، مارس در كوههاى اصفهان، مندوسان در هند، نوبهار در بلخ، بيت غمدان در صنعا، كاوسان در فرغانه، و خانهاى در بالاترين قسمتهاى چين]. بعضى به واسطه قدمت و طول بقاى آن، مىگفتند: خانه كعبه «زحل» است. فارسيان نيز كعبه را احترام مىنمودند؛ زيرا عقيده داشتند كه روح هرمز در آن حلول كرده [است و] بسا مىشد كه به عزم زيارت، به آنجا مسافرت مىكردند. يهوديان هم، خانه كعبه را بزرگ مىشمردند و در آنجا، خدا را مطابق دين ابراهيم(ع) پرستش مىكردند. همچنين دو صورت از مريم(س) و مسيح(ع) در آنجا بود كه از آن استفاده مىشود [كه] نصارا نيز آنجا را مقدس مىدانستند. از طرفى، عربها بالاترين تعظيم و كرنش را درباره آن انجام مىدادند [و] آن را «خانه خدا» حساب مىكردند و از هر سوى، به عنوان حج، به آنجا روى مىآوردند؛ خانه را بناى ابراهيم دانسته، موضوع «حج» را نيز از دين ابراهيم مىشمردند كه بهطور توارث بينشان باقى مانده است. 1
امام خمينى(رحمة الله) مىفرمايد:
كعبه احترامش پيش ما تنها نيست، پيش مسلمين تنها نيست، كعبه را همه ملل محترم مىشمرند؛ همه مللى كه به دين اعتقاد دارند. كعبه خانهاى است كه از زمان اول خلقت بوده است و همه انسانها خدمتگزار او بودهاند. 2
نه كعبه عرب را گرامى بُدست
به نزد عجم نيز نامى بُدست
يكى از خديوان ايران زمين
كه بوده است شُهره، به داد و به دين
دو آهو بره، از چه از زرّ ناب
ابا پنج شمشير دارنده آب