431.تفصيل.آيت الله اردبيلى 2.آيت الله جوادى 3.آيات عظام:تبريزى،خويى،سيستانى.
4.مشروط.آيات عظام:صافى،5.مكارم 6.نورى.
*34.اگر مالى به اندازه هزينه حج،به كسى ببخشند تا حج بهجا آورد،بايد قبول كند و حج بهجا آورد؛و همچنين است اگر واهب بگويد:«بين حج و غير آن مخيّرى»؛ولى اگر اسم حج را نياورد و فقط مال را به او ببخشد،قبول واجب نيست.آيت الله خامنهاى:ولى اگر قبول كرد،حج بر او واجب مىشود.آيت الله زنجانى:در هر سه صورت با داشتن ساير شرايط مستطيع است.آيت الله سبحانى:در صورت سوم نيز قبول واجب است.آيت الله وحيد:در صورت سوم بنابر احتياط واجب.
1.آيت الله اردبيلى:اگر بخشنده مال را صرفا براى انجام حج ببخشد،بايد قبول كند و حج بهجا آورد و اگر بخشنده مال،او را ميان انجام حج و كار ديگرى مخير نمايد و يا نامى از حج به ميان نياورد و فقط مال را به او ببخشد،قبول آن واجب نيست،مگر اينكه بقيه شرايط استطاعت از جمله رجوع به كفايت را دارا باشد كه در اين صورت قبول مال واجب است ولى حج بذلى محسوب نمىشود.
2.آيت الله جوادى:اگر كسى هزينه حج را نداشته باشد ولى ديگرى به او بگويد حج بهجا آور،نفقه تو و عائلهات بر عهده من،با اطمينان به وفا و عدم انصراف از بذل،حج واجب مىشود و رجوع به كفايت شرط نيست؛بلى اگر قبول بذل و رفتن به حج،موجب اخلال در زندگى او شود،استطاعت بذلى حاصل نمىشود.
3.آيات عظام:تبريزى،خويى و سيستانى:...و اگر واهب(بخشنده)اختيار را به انسان بدهد و بگويد:مىخواهى حج برو يا حج نرو و يا مالى را