212آيات عظام: امام خمينى رحمه الله ، اراكى رحمه الله ، سيستانى، بهجت، خامنه‌اى، نورى و فاضل: جائز است كه ذبح را كسى ديگر به نيابت انجام دهد و نيّت را نائب كند، و احتياطاً خود شخص هم نيّت كند.
(م 1041).
آيةاللّٰه مكارم: نيّت را حاجى مى‌كند. (همان).
آيةاللّٰه زنجانى: جايز است ديگرى براى انسان ذبح كند و از باب نيابت نيست و خود شخص مى‌بايست نيّت كند و نيّت ذابح كفايت نمى‌كند(ص 190 م 749).
-(و در صورتى كه نيابت داد) نيز بايد منوب عنه (حاجى) قصد قربت داشته باشد... و تا هنگام ذبح نيز قصد قربت ادامه داشته باشد، در صورت نيابت بنا بر مشهور نائب بايد مؤمن باشد ولى ذابح لازم نيست مؤمن باشد. (ص 190 م 750 و 751).
آيةاللّٰه صافى: بايد نائب نيت كند و احوط آن است كه علاوه بر نائب، خودش نيز اگر در وقت ذبح حاضر باشد نيت كند و اگر خودش در قربانگاه حضور ندارد موقعى كه نائب را مى‌فرستد، خودش نيّت كند و نيّت را تا وقت انجام ذبح مستمرّ بدارد. (همان).
آيةاللّٰه گلپايگانى رحمه الله : علاوه بر خودش ذابح نيز بايد نيّت كند.
(همان).
آيةاللّٰه خويى رحمه الله و آيةاللّٰه تبريزى: و نيّت از صاحب قربانى تا هنگام كشتن (بايد) مستمرّ باشد و كشنده لازم نيست نيت كند. هر چند احوط و اولى نيّت كردن اوست(همان).