79بوده است. بعضى از اين روايات، نور حضرت على(ع) را نيز ضميمه نور پيامبر(ص) مىكند و مىگويد اين دو نور پيش از همه، خلق شدهاند. 1
اين روايات به احاديث نور معروف شده كه بيانگر نخستين مخلوق الهى است؛ همانند نخستين پرتو صادرشده از جرم خورشيد است كه هر جسمى را ذوب مىكند. ولى بر اثر تنزل و طى مسافت، به نور آفتاب كه براى موجودات، بهويژه نباتات و حيوانات و انسانها فايدهبخش است، تبديل مىشود. تمامى روشنايىها و فوايدى كه آفتاب دارد، به آن شعلههاى ابتدايى برمىگردد كه از جرم خورشيد صادر مىشود. گرچه خود آن شعلهها نيز با تمام قدرتى كه دارد از جرم خورشيد است و استقلالى از خود ندارد.
قبول اين سلسله مراتب، يعنى پذيرفتن قانون عليت است كه همه انديشمندان و فلاسفه آن را قبول دارند. بر اين اساس مىتوان گفت تمام موجودات به واسطه اين بزرگان دين به وجود آمده است و تمامى آنها به وجود ولى خدا محتاجاند؛ در حالى كه خود پيامبر(ص) و ائمه(عليهم السلام) نيز از خود چيزى ندارند و مقابل خداى بزرگ، فقير محضاند.
محدث بزرگ، شيخ صدوق(قدس سره)، نقل مىكند 2 كه پيامبر(ص) به على(ع) فرمود:
خداوند انبيا را بر ملائكه فضيلت داد و من را بر تمامى انبيا و رسولان فضيلت بخشيد و بعد از من اين مقام و برترى مخصوص شما و امامان بعد از شماست و سپس فرمود:
«يا عَلِيُّ لَوْلا نَحْنُ ما خَلَقَ اللهُ آدَمَ وَلاحَواء وَلاالْجَنَّةَ وَلاالنّارَ وَلاالسَّماءَ وَلاالأرضَ» ؛ «اگر ما نبوديم، هرگز خداوند، آدم و حواء، بهشت و جهنم، آسمان و زمين را خلق نمىكرد».
يكى از محدثان بزرگ اهلسنت يعنى «جوينى شافعى» 3 حديثى را با نقل سلسله سند از امام زين العابدين(ع) نقل مىكند كه حضرت فرمود: