59آيه شريفه با كلمه إِنَّمٰا شروع شده است كه در بر دارنده معناى «حصر» است؛ يعنى فقط خدا و رسولش و كسانىكه ايمان آوردهاند و نماز مىخوانند و در حال ركوع زكات مىدهند، ولى و سرپرست شمايند.
كلمه «ولى» را در آيه نمىتوان بهمعناى دوست و ناصر گرفت؛ زيرا دوستى و يارىكردن مخصوص كسانى نيست كه در حال ركوع زكات بدهند. بلكه دستور است كه همه مسلمانان يكديگر را دوست بدارند و ياور همديگر باشند؛ خواه زكات بر آنها واجب باشد يا خير و خواه زكات را در حال نماز و ركوع بپردازند يا در حال ديگر.
پس معلوم مىشود كه «ولى» در اين آيه شريفه بهمعناى سرپرستى و امامت و رهبرى در امور مادى و معنوى است؛ بهويژه اينكه ولايت كسانىكه در نماز و در حال ركوع زكات مىدهند در رديف ولايت خدا و رسولخدا قرار گرفته است كه قرآن با صراحت درباره پيامبر اكرم(ص) و ولايت ايشان مىفرمايد: النَّبِيُّ أَوْلىٰ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ؛ «پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولى و سزاوارتر است». (احزاب:6) اين آيه شريفه با بيانى صريح و روشن بر ولايت و امامت گروه يا فرد خاصى كه در حال ركوع نماز خود، زكات داده است دلالت مىكند.
مصداق آيه ولايت
عالم بزرگ و دانشمند فرزانه «سيد شرفالدين» در كتاب گرانسنگ «المراجعات» 1 مىنويسد:
روايات متواتر از ائمه داريم كه آيه در حق على(ع) نازل شده است. همچنين عدهاى از بزرگان اهلسنت در كتابهاى خود رواياتى نقل كردهاند كه دلالت مىكند نزول آيه درباره على(ع) است. اين موضوع در «صحيح نسائى»، «اسبابالنزول امام واحدى»، «مسند ابنمردويه» و «كنزالعمّال» نقل شده است. اين روايات به قدرى مشهور است