358كفاية الموحدين 108 نفر را كه در زمان غيبت صغرى خدمت حضرت رسيدند نام مىبرد و حكايات آنان را بيان كرده كه يكى از آنان حكايت ابن مهزيار اهوازى مىباشد كه شرحش گذشت، بنابراين مىتوان گفت: هر كسى خود را به اين قلّه رفيعه برساند، يعنى از خواص مواليان حضرت گردد، برايش نعمت عظماى تشرف حاصل مىگردد.
منتهى دسترسى به اين مقام والا و بلند، بسيار مشكل است و جز افراد اندكى به آن مقام واصل نمىگردند زيرا چنين شخصى بايد از مرحله محبّ بگذرد و به مقام و أوصاف شيعه، كه در روايات براى آن، أوصاف و علائمى بيان شده نائل شود و بلكه بالاتر از خواص شيعيان گردد كه اين خود يك امتياز ديگرى است و سپس از اين مقام خود را به مقام والاى ولايت و موالى برساند كه از مضامين بعضى احاديث أهلبيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) استفاده مىشود كه رسيدن به مقام ولايت واتصاف پيدا كردن به وصف (موالى) شرايط بسيار سخت و دشوارى خواهد داشت، شما به اين روايت توجه كنيد كه امام باقر(ع) براى جابر جعفى مواليان خود را معرفى مىكند مىفرمايد:
«واعلم بانّك لم تكن لنا ولياً حتى لواجتمع عليك اهل مصرك وقالوا انّك رجل سوء لم يحزنك ذلك ولو قالوا انك رجل صالح لم يسرّك ذلك...» 1رسيدن به اين مرتبه كه اگر اهالى يك شهر براى او بگويند: مردهباد يا زندهباد در او هيچ اثرى نگذارد و راه خود را ادامه دهد، آيا چنين شخصى براى خوش آمدن مردم كارى مىكند؟ آيا چنين شخصى فخر فروشى مىكند؟ آيا چنين شخصى براى جلب مردم حاضر است كه مقامات خود را حتى اگر تشرف به خدمت امام زمان(عج) پيدا كرده باشد، بازگو كند؟ هرگز چنين كارى از او سر نمىزند.
امام راحل، خمينى كبير(قدس سره)، در اوايل پيروزى انقلاب كه زمزمهاى بلند شد كه «ولايت» در معرض خطر است و گروهى به اصطلاح خود را اهل ولايت و مدافع آن مىدانستند، در يكى از سخنرانىهاى خودشان در حسينيه جماران فرمودند: آنهايى كه مدّعى ولايت هستند به مرحله ديانت هم نرسيدهاند تا چه رسد به مقام ولايت.