138
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً (نساء:64)
و اگر اين مخالفان، هنگامى كه به خود ستم مىكردند [و فرمانهاى خدا را زير پا مىگذاردند] به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند، و پيامبر هم براى آنها استغفار مىكرد، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند.
نظير مضمون اين آيه، در اواخر زيارت جامعه كبيره آمده است كه خطاب به ائمه اطهار(عليهم السلام) مىگوييم:
يا وَلِي اللهِ انَّ بَيني وَبَيْنَ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ ذُنوَباً لايَأْتي عَلَيْها الاّ رِضاكُم.
اى ولى خدا من گناهانى كردهام كه مشمول رحمت و لطف الهى قرار نمىگيرم. مگر اينكه شما خانواده از من خشنود شويد.
تقاضاى دعاى فرزندان يعقوب از پدر
فرزندان يعقوب بعد از آگاهى از برادرشان يوسف و با پيداشدن ايشان، با شرمسارى فراوان به نزد پدر آمدند و عرض كردند: يٰا أَبٰانَا اسْتَغْفِرْ لَنٰا ذُنُوبَنٰا إِنّٰا كُنّٰا خٰاطِئِينَ ؛ «اى پدر! از خدا آمرزش گناهان ما را بخواه كه ما خطاكار بوديم». (يوسف:97)
اگر درخواست فرزندان، شرك بود، بهيقين حضرت يعقوب كه منادى توحيد و دشمن سرسخت شرك است، مىفرمود خودتان از خدا بخواهيد. چرا از من مىخواهيد؟ اما آن حضرت در جواب فرمود: سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي ؛ «بهزودى براى شما از پروردگارم آمرزش مىطلبم». (يوسف:98)
اينگونه آيات نه تنها بهطور كامل بر جواز توسل دلالت دارد، بلكه به آن نيز تحريص و ترغيب مىكند.
پيراهن يوسف
قرآن از قول حضرت يوسف نقل مىكند: اذْهَبُوا بِقَمِيصِي هٰذٰا فَأَلْقُوهُ عَلىٰ وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيراً ؛ «پيراهن مرا ببريد و بر صورت پدرم بيندازيد تا بينا شود». (يوسف: 93)