165
14. احمدبن يوسف قرمانى (متوفاى 1019 ه . ق)
وى مى‌گويد:
موسى بن جعفر(عليهما السلام)، پيشواى گرانقدر، بى‌همتا و حجتى است كه شب را به عبادت صبح مى‌كرد و روز را با روزه‌دارى سپرى مى‌نمود. در برابر كسانى كه به او بدى كردند، آن‌چنان بردبار و با گذشت بود كه او را كاظم نام نهادند. كسانى كه براى رفع حاجات خود به موسى كاظم متوسل مى‌شوند، هيچ‌گاه نااميد به خانه باز نمى‌گردند و از همين‌رو، مردم عراق او را باب‌الحوائج مى‌خوانند... . وى از كرامات آشكار و مناقب خيره‌كننده بهره مى‌برد. بر بلنداى شرافت ايستاده، و با حركت به سوى اوج مزايا، قله آن را فتح كرده بود... از جمله كرامات وى مى‌توان به داستان شقيق بلخى اشاره نمود كه ابن جوزى در كتاب «مثير الغرام الساكن إلى أشرف الأماكن» آن را نقل كرده است... . 1
قرمانى در ادامه، داستان مذكور را نقل مى‌كند.
15. عبدالله شبراوى (متوفاى 1171 ه . ق)
وى مى‌گويد: «موسى بن جعفر(عليهما السلام) در شمار بخشندگان بزرگ قرار مى‌گرفت و پدرش جعفر(ع)، او را بسيار دوست مى‌داشت...». شبراوى در ادامه، ضمن بررسى شخصيت امام كاظم(ع)، برخى سخنان ايشان را نقل مى‌كند. 2
16. شيخ محمدبن على صبان (متوفاى 1206 ه . ق)
وى مى‌گويد:
مردم عراق، موسى كاظم(ع) را با نام «باب‌الحوائج» مى‌شناختند. او در شمار عابدترين‌هاى روزگار خويش و بزرگ‌ترين علما و بخشندگان قرار داشت... و آن‌چنان اهل گذشت و بردبارى بود كه كاظم لقب گرفت. 3