164
11. ابن صباغ مالكى (متوفاى 855 ه . ق)
وى مى‌گويد:
مناقب و كرامات آشكار و فضايل و ويژگى‌هاى خيره‌كننده موسى بن جعفر(عليهما السلام) گواهى مى‌دهد كه او بر قله شرافت است. به سمت اوج مزايا پيش رفته، و بر بلندترين نقطه آن ايستاده است. مركبِ سرورى، رام اوست و او سوار بر آن به پيش مى‌تازد. غنايم مجد و عظمت در اختيارش قرار گرفته، و نيكوترين آن را براى خويش برگزيده است... . 1
12. جمال‌الدين يوسف بن تغرى بردى اتابكى (متوفاى 874 ه . ق)
وى مى‌گويد:
... موسى(ع) كه به او اشاره رفت، به خاطر عبادتش، بنده صالح ناميده مى‌شد و بر پايه حلمش او را كاظم مى‌خواندند... . وى انسانى بزرگ، عالِم، فاضِل، والا و بخشنده بود كه مورد ستايش ديگران قرار مى‌گرفت و دعايش برآورده مى‌شد. 2
13. ابن حجر هيتمى (متوفاى 974 ه . ق)
وى مى‌گويد:
موسى كاظم(ع) در دانش، معرفت، كمال و فضيلت، وارث او (جعفر صادق) شد. وى آن‌قدر اهل گذشت و بردبارى بود كه كاظم، لقب گرفت و مردم عراق او را با عنوان «باب‌الحوائج» مى‌شناختند. موسى كاظم(ع) عابدترين، داناترين و بخشنده‌ترين مرد روزگار خود بود... و از كرامات وى مى‌توان به داستان شقيق بلخى اشاره نمود كه ابن جوزى، رامهرمزى و ديگران آن را حكايت كرده‌اند.... 3
هيتمى در ادامه داستان شقيق بلخى را نقل مى‌كند.