147بهكار مىرود. لقب مشهور او «صادق» است و صداقت در گفتار و كردار، اين لقب را براى وى به ارمغان آورد... آوازه مناقب او در همه جا گسترده است. 1
8. محمد بن طلحه شافعى (متوفاى 652 ه .ق)
وى مىگويد:
جعفر صادق(ع) از بزرگان و سروران اهلبيت(عليهم السلام) است كه از دانش فراوان، عبادت گسترده، اذكار مداوم، زهد آشكار و تلاوت بسيار، بهره مىبُرد. وى در معانى قرآن انديشه مىكرد، جواهر درياى آن را استخراج مىنمود و شگفتىهايش را استنباط مىكرد. جعفر صادق وقت خود را به عبادات گوناگون اختصاص مىداد؛ بهگونهاى كه خود را براى وقت، بازخواست مىكرد. ديدارش يادآور آخرت بود. شنيدن سخنانش، زهد در دنيا را براى انسان به ارمغان مىآورد و پيروى از هدايتش، بهشت را به انسان هديه مىداد. نور چهرهاش گواهى مىداد كه از سلاله نبوت است و پاكى اعمالش نشان از اين داشت كه او از نسل رسالت است.
پيشوايان و بزرگانى چون يحيى بن سعيد انصارى، ابن جريج، مالك بن انس، ثورى، ابن عيينه، شعبه، ايوب سجستانى و... روايات او را نقل كردهاند. اينان اقتباس از او را منقبت و فضيلتى مىدانستند كه بدان مزين شده، و آن را به دست آورده بودند. 2
9. ابوزكريا محيىالدين بن شرف نووى (متوفاى 676 ه .ق)
وى مىگويد:
محمد بن اسحاق، يحيى انصارى، مالك، سفيان بن عيينه، سفيان بن سعيد ثورى، ابن جريج، شعبه، يحيى قطان و ديگران، روايات امام، اباعبدالله جعفر بن محمد صادق را نقل كردهاند و همگى، پيشوايى، بزرگى و سرورى او را تأييد نمودهاند. عمر بن ابى مقدام مىگويد: «هرگاه به جعفر بن محمد(عليهما السلام) نگاه مىكردم، مىدانستم كه از سلاله پيغمبران است». 3