133را شكافت و از پيدا و پنهان آن آگاه شد. وى در دانش، برترى و سنت، سرور بنىهاشم بود... . 1
9. حافظ احمد بن على بن حجر عسقلانى (متوفاى 852 ه .ق)
وى مىگويد:
روايات او را پسرش جعفر، اسحاق سبيعى، اعرج، زهرى، عمرو بن دينار، ابوجهضم موسى بن سالم، قاسم بن فضل، اوزاعى، ابن جريج، اعمش، شيبة بن نصاح، عبداللهبن ابوبكر بن عمرو بن حزم، عبدالله بن عطاء و بسام صيرفى نقل كردهاند....
ابن سعد مىگويد: «وى مورد اطمينان و رواياتش فراوان بود». عجلى مىگويد: «وى اهل مدينه، تابعى و مورد اطمينان بود». ابن برقى مىگويد: «او فقيهى فاضل بود». محمد بن منكدر مىگويد: «هيچكس را نيافتم كه بر علىبنحسين(عليهما السلام) برترى داده شود تا اينكه فرزندش محمد را ديدم. روزى خواستم پندش دهم، اما او مرا پند داد». 2
10. ابن صباغ مالكى (متوفاى 855 ه .ق)
وى درباره امام باقر(ع) مىگويد:
الف: «مناقب او فراوان و گوناگون است و صفاتش ستودنى و بزرگ». 3
ب: «محمّد بن على بن حسين(عليهم السلام) از دانش، برترى، سرورى، رياست و پيشوايى بهره مىبُرد و در عين حال در ميان خاص و عام به بخشندگى شناخته مىشد. در ميان همۀ مردم، به كرم، بزرگوارى، نيكى و احسان شهره بود. خانوادۀ پر جمعيتى داشت و به لحاظ مالى در وضعيت متوسّطى به سر مىبُرد». 4