95 على عليه السلام واجد مقام ولايت است. ممكن است در شرايط ديگرى وصف متفاوتى براى او بازگو مىشد. پس صلاحيتهاى شخص امام، او را واجد اين مقام كرده است كه اين ويژگىها در بعضى فرزندان او هم هست. اين صلاحيتها براساس تعيين الهى و برخوردارى امامان از عصمت، براى آنان محرز مىشود. اگر امامان ديگر، در زمان آيه حضور داشتند، وصف در آيه بهگونهاى مىبود كه آنان را نيز در ظاهر شامل مىشد؛ درحالىكه ديگر صحابه را كه در زمان نزول حضور داشتند، در برنگرفت.
اشكال دوم
لفظ اَلَّذِينَ آمَنُوا در آيه، جمع است. پس شيعه چگونه آن را بر مفرد كه على عليه السلام باشد حمل مىكند؟
پاسخ: در قرآن كريم، كم نيست الفاظى كه به صورت جمع بهكار رفته و مصداق آن مفرد است. براى نمونه، در آيه مباهله (آل عمران: 61) صيغه جمعِ نساء آمده است، درحالىكه مصداق آن، به گواهى تاريخ، تنها يك نفر و آن فاطمه عليها السلام است.
اشكال سوم
كلمه ولى، معانى متعددى از جمله دوست و سرپرست دارد؛ چگونه مىتوان تعيين كرد كه مراد از ولايت، سرپرستى و اداره امور و اولويت در تصرف است.
پاسخ: اين اشكال، ذيل واژه مولا در حديث غدير نيز مطرح شده كه