92اولين نكته در اين خصوص، واژۀ «انمّا» يا ادات حصر است. آمدنچنين واژههايى در آغاز آيه، منحصر و مختصكردن حكم مذكور در آيه، به فرد يا افراد معين و مشخصى است و از جمله آياتى نيست كه حكمى را به صورت عمومى و كلى و قابل شمول براى همه افراد بازگو نمايد.
موضوع آيه، ولايت انحصارى خدا و رسول و افرادى با مشخصات معيّن است و اين همان نقطه توجه به موضوع ولايت است.
برخى با پذيرش اصل نزول آيه، در مفاد ولايت به معناى سرپرستى، خدشه و اشكال كرده، آن را به دوستى و محبت برگرداندهاند و مدعى شدهاند كه آيه مىخواهد دوستى على عليه السلام را با مؤمنان بازگو كند. اين ادعا جاى تأمل دارد؛ زيرا افزون بر اينكه دوستى مؤمنان با هم در آيات ديگرى به صورت عمومى آمده است: وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِنٰاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيٰاءُ بَعْضٍ (توبه: 71)، واژه ولى و مولا كه به تحليل معناشناسى آن خواهيم پرداخت، منحصر به معناى دوستى نيست. بالاتر از آن، واژه انّما كه افاده حصر مىكند، درصدد انحصارى و اختصاصى كردن دوستى مؤمنان نيست، بلكه در پى انحصار و اختصاص ولايت به معناى سرپرستى است.
- چنانچه ولايت على عليه السلام و امامت ايشان، با اين آيه اثبات شود، كسانى كه آن حضرت پس از خود براى اين جايگاه و منزلت معرفىشان كند - يعنى امامان پس از او- نيز جزء مصاديق اين ولايت خواهند بود و نيازى به اثبات جداگانه ولايت آنها و نزول آيه درباره آنها نيست.