91 اين ابيات كرد:
أبا حسن تفديك نفسى و مهجتى
و كل بطييء فىالهدى و مسارع 1
اى ابوالحسن! نفس و جان من و همه كسانى كه در راه هدايت تندرو و يا كندرو هستند به فدايت.
اين داستان را بسيارى با الفاظ و عبارات مشابه نقل كردهاند.
آيه ولايت، از اساسىترين و محورىترين نصوص مورد استناد شيعيان درخصوص امامت است.
برخى كوشيدهاند روايات ضعيفى همچون نقل عكرمه، خدمتكار ابنعباس را كه روايت كرده است كه آيه در شأن ابوبكر نازل شده، يا روايات ديگرى كه مصاديق آيه را مهاجرين و انصار دانسته و مانند آن را در مقابل تواترِ نقل مشهور و اجماع و اتفاقنظرِ پيشگفته قرار دهند، اما در مقابل شهرت اين شأن نزول، قابل اعتنا نيست.
- صراحت دلالت آيه، بر امامت على عليه السلام است. هرچند آيات ديگرى در قرآن كريم، مرتبط با موضوع امامت و پيشوايى است، اما اين آيه با الفاظ و عباراتى كه در آن به كار رفته، مستقيماً به موضوع ولايت و سرپرستى مسلمانان پرداخته است. لذا آن را نصّ صريح در موضوع امامت مىدانيم.
- ساختار الفاظ آيه بهگونهاى است كه بر موضوع تمركز دارد و زمينهساز استدلال به مفاد آن براى اثبات جانشينى على عليه السلام براى پيامبر و برخوردارى او از ولايت بر مؤمنان شده است.