224امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

حَديثي، حَديثُ أبي و حديث أبي حَدِيثُ جَدّي و حديثُ جدّي، حديثُ الحسينْ، حديثُ الحُسينِ، حَديثُ الحَسَن، حَديثُ الحَسَنِ، حديثُ اميرالمؤمنين وَ حديثُ اميرالمؤمنينِ، حديثُ رسول الله. وَ هُوَ قولُ الله عزَّ و جلَّ. ¹

آنچه مى‌گويم، همان است كه پدرم گفته و آنچه پدرم مى‌گويد، همان است كه جدّم زين العابدين گفته و او از... پيامبر (ص) گفته و آنچه پيامبر (ص) گفته، سخن خداست.

امام عليه السلام در اينجا مى‌خواهد بگويد كه منبع علمى ما، همان چيزى است كه از طريق فياض عَلى الاطلاق به پيامبر (ص) افاضه شده تا به ما رسيده است.

منبع دوم علم امام، مكتوباتى است كه به املاى پيامبر (ص) و خط على عليه السلام نگاشته شده است. در متون اسلامى، به اين نوشته‌ها، مجموعۀ جَفر و جامعه مى‌گويند. اين دو اصطلاح را براى كتابى از اميرالمؤمنين عليه السلام به‌كار مى‌برند كه محتواى آن، سخنانى است كه پيامبر (ص) بر امام املا كرده است. اينها مواريث نبوّت است كه از امامى به امام ديگر منتقل مى‌شده است. امام صادق عليه السلام فرمود:

انَّ عِندَنَا لَصَحِيفَةً طُولها سَبْعُونَ ذِراعاً إملاءُ رَسُول الله و خَطُّ عَليّ بِيَده، ما مِنْ حلالٍ و لا حرامٍ إلّا و هُوَ فِيها حَتّى أرْش الخَدْشِ. ²

نوشته‌اى نزد ماست كه طول آن (چون در قديم طومار را به هم