212پيامبر (ص) پذيرفتنى نيست.
- هدايتگرى، امرى موقت نيست؛ چون در حديث پيامبر (ص) آمده است:
«ولَنْ يتَفرَّقا حَتّى يرِدا عليَّ الحَوضَ»؛ «اينها از يكديگر جدا نمىشوند تا اينكه در كنار حوض بهشت بر من وارد شوند». معناى حرف «لن» نفى ابدى است؛ يعنى ويژگى سلامت و مصونيت اين دو منبع، همچنان تا ابد براى مسلمانان باقى خواهد ماند و مربوط به دوره و زمان خاصّى نيست. سعدالدين تفتازانى، متكلم مشهور اهلسنت، در كتاب المقاصد 1 مىگويد:
پيامبر (ص) ، ايشان (اهل بيت) را با كتاب خدا قرين ساخت و تمسك به ايشان را مايۀ نجات از گمراهى دانست. معناى تمسك به كتاب، چيزى جز گرفتن علم هدايت از آن نيست. ويژگى عترت نيز همينگونه است.
سخن تفتازانى نشان مىدهد، تمام مرتبهاى كه براى قرآن از هدايت و سلامت در تضمين اين هدايت وجود دارد، براى عترت هم هست.
- در اين روايت تمسك به اين دو ميراث گرانبها، به نحو استبدال يا انتخاب يكى از آن دو و گزيدن يكى به جاى ديگرى بهكار نرفته است.
اگر پيامبر (ص) مىفرمود:
«فَإنْ تَمَسَّكْتُمْ بِايٍّ منهما» يا «بِأحَدِهِما»، اگر به يكى از اين دو يا هر يك از اين دو متمسك شويد هدايت مىيابيد، مىتوانستيم بگوييم كه هدايت قرآنى يا هدايت اهلبيت، به تنهايى كافى است. اما پيامبر (ص) مىفرمايد:
«بِهِما»؛ «اگر به هر دو» تمسك نماييد. ازاينرو تمسك به آن دو با هم، عامل در امان ماندن از گمراهى است.