202- در آيه آمده است كه امامت به ظالمان نمىرسد؛ يعنى به گناهكاران و بدكاران. بنابراين، عصمت و امامت با يكديگر قرين است.
- ممكن است گفته شود ظالم كسى است كه اكنون مرتكب ظلم و گناه مىشود و كسى كه قبلاً مرتكب گناه شده و توبه كرده است، ظالم نيست. برخى از اين مبنا استفاده كرده و ابراز داشتهاند: «شما مىگوييد خلفا، قبل از اسلام، گناهانى كرده و سپس توبه نمودهاند. آيا شايسته است كسى را كه مسلمان شده است و ديگر گناه نمىكند، ظالم بدانيم؟» روشن است كه پاسخ منفى است؛ زيرا «الاسلام يَجبُّ ما قبله» 1؛ «اسلام گناهان گذشته را نابود مىكند». پس كسى كه در حال حاضر ظالم نباشد، مىتواند عهد خدا به او برسد و جانشين پيامبر (ص) شود.
مرحوم علامه طباطبايى، ذيل اين آيه، چهار فرض را در پاسخ به اين سؤال مطرح كرده است. ايشان مىفرمايد: با اين بيان، روشن گرديد كه مراد از اَلظّٰالِمِينَ در آيه مورد بحث، آنجا كه ابراهيم درخواست كرد: «امامت را به ذريه من نيز بده» و خداى تعالى در پاسخش فرمود: «عهد من به ظالمين نمىرسد»، مطلق هر كسى است كه ظلمى از او صادر شود؛ هرچند يك ظلم و آن هم ظلمى بسيار كوچك باشد؛ چه آن ظلم شرك باشد و چه معصيت؛ چه در همه عمرش باشد و چه در ابتداى آن و بعد توبه كرده و صالح شده باشد؛ هيچ يك از اين افراد نمىتوانند امام باشند. امام تنها آن كسى است كه در تمامى عمرش حتى كوچكترين ظلمى مرتكب نشده باشد.