124 مسلمان بودن برابرند، بدان معنا نيست كه نسبت ديندارى و مسلمانىشان يك اندازه است. بلكه در اصلِ پايبندى به اسلام برابرند. پس اعتقاد به اينكه على عليه السلام با پيامبر (ص) در اصلِ ولايت داشتن، مساوى و مشترك است، در همان حال مىتواند در مرتبه ولايت با ايشان متفاوت باشد، اشكالى ندارد.
پاسخ حلّى: در تفسير رواياتى از جمله:
«عُلَماءُ امَّتي أَفْضَلُ مِنْ انبياءِ بَنِي اسْرائيل» 1گفته شده است منظور از علما، امامان هستند و منظور، دانشمندان به معناى متداول آن نيست كه از طريق علم اكتسابى به فهم دين نائل شدهاند. اگر اين روايت و مانند آن را ملاحظه كنيم، متوجه مىشويم كه امامان، در مواردى، نه در بُعد نبوت و نه در بُعد تلقى وحى، بلكه در اينكه مردم را به سوى حقيقت و سعادت معنوى رهنمون شدهاند، از پيامبران برترند. به همين لحاظ است كه برخى منابع اهل سنت گفتهاند كه حِلم ايوب، توحيد ابراهيم يا ديگر صفات انبيا و ويژگىهاى پيغمبران در على عليه السلام جمع شده است. پيامبر (ص) فرمود: «اگر كسى مىخواهد فلان پيامبر را در اين ويژگى و خصوصيت ببيند، به على عليه السلام بنگرد». اين نشاندهندۀ آن است كه موقعيتى براى امامان شيعه از جهت هدايت انسانها فراهم شده كه براى برخى ديگر از انبيا نبوده است.
اين موضوع، درباره انبياى تبليغى قطعى است؛ يعنى اگر نسبت به انبياى تشريعى چنين ويژگى وجود نداشته باشد، نسبت به انبياى تبليغى وجود دارد. انبياى تبليغى پيامهاى ديگر پيامبران را مىرساندند و دامنه و