117 كه امَم پيش از اسلام دچار آن شدند، براساس نفرين انبيا بوده است. اسقفهاى نجرانى خواستار مباهله شدند و خداوند هم به پيامبر (ص) دستور داد كه براى مباهله با آنها آماده شود. در اينجا نكاتى تأملبرانگيز است:
- عبارت مِنْ بَعْدِ مٰا جٰاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ نشان مىدهد كسانى كه براى مباهله آمدند، باسواد و بااطلاع بودند. مباهله با كسانى صورت مىگيرد كه اهل گفتوگو و مناظره باشند نه با افراد عادى.
- اين آيه، در خصوص بحث امامت، از دستۀ دوّم است؛ يعنى مستقيماً به موضوع امامت على عليه السلام و فرزندان ايشان مربوط نمىشود. بلكه پس از مشخص شدن جايگاه اختصاصى ايشان با حضور در اين مراسم، شايستگى تقدم آنها بر ساير صحابه روشن مىشود.
- اين آيه خصوصيتى را براى على عليه السلام اثبات مىكند كه ديگران فاقد آن هستند. آن خصوصيت نشان مىدهد كه على عليه السلام در مرتبهاى از فضيلت و برجستگى است كه او را شايستۀ امامت و پيشوايى مىكند و آن خصوصيت، به منزله نفس پيامبر (ص) بودن است كه آيه به آن اشاره نموده است.
منابع نقلكنندۀ داستان مباهله بيان داشتهاند كه متقاضيان مباهله پس از اينكه پيامبر (ص) پذيرفت فردا براى مباهله حاضر شوند، پس از حضور پيامبر و اين چهار بزرگوار از مباهله منصرف شدند. در «جامع البيان» طبرى در تفسير آيه مذكور و همچنين در «مستدرك الصحيحين» حاكم نيشابورى 1 توضيح ابن عباس، حائز توجه است؛ او مىگويد: نجرانيان