116در بيان شأن نزول اين آيه در صحيح مسلم 1 آمده است كه اسقُفهاى نجران به ديدار پيامبر (ص) آمدند و از اينكه ديده بودند پيامبر (ص) دين جديدى را گسترانده و موجب شده است كه پيروان مسيحيت درباره آيين خود دچار ترديد شوند، درصدد برآمدند تا با پيامبر (ص) بحث و گفتوگو نمايند. در اين ديدار، پرسشهايى مطرح كردند، پيامبر (ص) هم پاسخ داد. آنها پاسخها را نپذيرفتند و درخواست مباهله كردند.
داستان مباهله در منابع متعدد اهلسنت همچون سنن ترمذى 2، مستدرك حاكم نيشابورى 3، مسند احمد 4 و... آمده است.
مباهله، به معناى آن است كه دو نفر كه در ادّعايى اختلاف دارند، همقَسَم شوند كه از خداوند بخواهند تا دروغگو را دچار عذاب كند؛ به تعبير عاميانه، به خدا واگذارش كنند.
مباهله، جايى انجام مىگيرد كه اولاً هر دو نفر باور داشته باشند كه خداوند انسان دروغگو را مجازات مىكند، دوم اينكه از راههاى عادى نتوانند يكديگر را قانع كنند و به نوعى دچار بن بست در گفتوگو شده باشند.
بايد توجه داشت كه انبيا، در موارد بسيار اندكى مباهله مىكردند؛ زيرا آن را امرى دشوار مىدانستند و مىگفتند كه چه بسا، همان لحظه عذاب بر آن فرد نازل شود و او را مسخ يا هلاكش كند و برخى از هلاكتهايى