109 صحيح، براى اهلبيت آورده و در واقع نافى اين است كه زنان از مصاديق اهلبيت پيامبر (ص) باشند.
پرسش احتمالى اين است كه آيا همسر انسان جزء خانواده او نيست؟
در پاسخ بايد گفت: بخشى از آيات قرآن به حال و هوا و فضاى اجتماعى زمان نزول آيات ناظر است. در زمان نزول آيات، زن بهعنوان عضو الحاقى و پيوستۀ خانه بهحساب مىآمده است؛ چون رابطۀ خونى و رابطۀ نژادى با فرد نداشت. اينكه اسلام چنين ديدگاهى را پذيرفته يا آن را تصحيح كرده، بحث ديگرى است. اما در آن زمان ذهنيت مخاطبان قرآن اين بوده كه زن چنين ويژگىاى دارد؛ چون نگاه رايج و غالب در آن زمان اينگونه بوده است. قرآن هم واژه اهلبيت را بر معناى عرفى آن زمان بهكار برده است.
در تعيين مراد اين آيه از اهلبيت و تعيين مصاديق آن، به ديدگاه آلوسى صاحب تفسير روح المعانى اشاره مىكنيم. او ذيل آيۀ 132 سورۀ مباركۀ طه: وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاٰةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْهٰا؛ «خاندانت را به نماز فرمان بده و بر آن پايدارى كن» نقل مىكند (البته اين نقل در كتابهاى ديگرى هم آمده است) كه پيامبر هشت ماه بعد از نزول اين آيه صبحها بر در خانۀ اميرالمؤمنين عليه السلام مىايستاد و مىفرمود:
«الصَّلاة اهلَ البَيت رَحمكم الله» 1؛ «خاندان پيامبر! به نماز بشتابييد كه خداوند شما را رحمت كند».
از اين روايت درمىيابيم كه پيامبر در اين مدت براى عمق بخشيدن و پايدار ساختن پيام آيه چنين مىكرد تا نشان دهد مفهوم اهلبيت،