108 يكديگر قرار گرفته بود. آيات پيشين مربوط به زنان بوده است. اگر در اين آيه هم زنان مورد خطاب بودند، و اين آيه در صدد بازگو كردن حكمى براى آنان بود، از اصطلاح بيوت استفاده مىكرد، نه «بيت» كه مفرد است. همانطوركه در قرآن كلمۀ بيوت به كار برده شده است: فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ.... پس اصطلاح بيت در اينجا به صورت عمومى به كار نرفته است كه همۀ خانههاى پيامبر (ص) را شامل شود.
اشكال ديگر آنكه گفتهاند: بيت به معناى مجموعۀ تشكيل شده از بخشهاى مختلف است. مرحوم علامه طباطبايى و ديگران اشاره دارند كه اين برداشت، صحيح نيست. در عرف عرب، هر جايى كه در آن سكونت كنند، اگرچه يك اتاق باشد، بيت ناميده مىشود. بنابراين، حجرههاى همسران پيامبر (ص) ، اگرچه هر كدام تنها يك اتاق بوده است، در اصطلاح براى هر كدام از آنها واژۀ بيت بهكار برده مىشود و در آيه بايد بيوت به صورت جمع به كار مىرفت.
در تأييد اينكه مراد از اهلبيت در آيه، زنان پيامبر (ص) نيستند، مسلم در صحيح خود روايتى از زيدبن ارقَم نقل مىكند كه از او پرسيدند: آيا زن جزء اهلبيت هر فرد است؟ پاسخ داد: «خير، چون زن مدتى از زمان را با شوهرش است و بعد او را طلاق مىدهد». 1 او مىخواهد بگويد كه اين پيوند، هميشگى و پايدار نيست؛ بلكه توافق و عرف است و بالاخره او را وا مىگذارد؛ درصورتىكه اصل و بستگان او، اهلبيت او هستند كه صدقه بر آنان حرام است. اين تفسيرى است كه بنابر نقل مسلم در