105 شدند. پيامبر (ص) آنها را با روپوشى و بنابر برخى روايات ديگر - كه خود او نقل مىكند- با عبا يا كسايى پوشاند. سپس به خداوند عرض كرد: «پروردگارا اينان اهلبيت من هستند پليدى را از آنان دور كن»، آنگاه اين آيه نازل شد. إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً.
در كتاب صحيح مسلم اين جمله نيست كه امسلمه گوشۀ عبا يا روپوش را بلند كرد و خواست وارد آن شود و پيامبر (ص) به ايشان فرمود:
«إنّك على خير»؛ «تو بانوى خوب و محترم و ارجمندى هستى [امّا داخل نشو]». در كتاب الجامع للاصول و نيز مستدرك صحيحين، نوشتۀ حاكم نيشابورى، اين بخش از داستان آمده است. 1
يكى از اشكالاتى كه اهل سنت درباره اين آيه بيان مىكنند، مصداق اهلبيت است. براساس ديدگاه شيعه، مقصود از اهلبيت در آيه، با توجه به شأن نزول آن - كه بسيارى از منابع اهلسنت هم نقل كردهاند - پيامبر و امام على، حضرت زهرا، امام حسن و امام حسين عليهم السلام هستند. برخى كوشيدهاند مصداق اهلبيت در آيه را زنان پيامبر بدانند و براى اين ادعاى خود، به روايت عكرمه 2 از ابن عباس تمسك كردهاند. اين عدّه مىگويند: منظور آيه، طبق آيات قبل و بعد، زنان پيغمبر (ص) هستند. همچنين اضافه مىكنند كه دليلى ندارد كه يكباره آيهاى ميان آيات ديگر بيايد و موضوع