104 اينكه نقل كامل يكى از اين منابع، يعنى صحيح مسلم ارائه شود، شمارى از منابع فراوان نقلكنندۀ اين شأن نزول را ذكر مىكنيم. برخى از آنها در كتاب خود به طرق متعدد، نزول آيه را درباره اين افراد خاص دانستهاند كه شامل پيامبر (ص) و آن چهار بزرگوار بوده است. اين منابع عبارت است از مسلم نيشابورى در صحيح (حديث 2424، باب فضائل اهلبيت)، ترمذى در سنن (حديث 3205)، احمد بن حنبل به چند طريق در مسند (حديث 16988). در ميان مفسران هم، سيوطى در الدّرالمنثور (ج6، ص532) به چند طريق نزول اين آيه را آورده است.
در بسيارى از اين منابع، آمده است كه پيامبر آنها را با عباى خود پوشانده و به خداوند عرض كرده است: «اينها اهلبيت من هستند، تو پليدى را از آنان ببر». شمارى از اين منابع عبارتاند از: «مشكل الآثار، مجمع الزوائد هيثمى، الرياض النضرة، تاريخ بغداد، اسدُ الغابة، كنزالعمال فاضل متقى، خصائص نسائى». بايد توجه داشت كه اينها منابع شناختهشده و مورد اعتماد اهلسنت هستند.
پرسش محورى ديگر آن است كه اهلبيتِ ياد شده در آيه، چه كسانى هستند؟ شيعه بر چه اساسى مىگويد اهلبيت، اين افراد خاص هستند؟ قبل از پرداختن به شبهاتى در اين زمينه، ابتدا به نقل نزول آيه در صحيح مسلم مىپردازيم. آلوسى نقل مىكند كه ابنمَردويه، ابو سعيد خُدرِى و ديگران كه روايت آنان را از صحيح مسلم و الجامع للاصول نقل مىكند، گفتهاند:
پيامبر (ص) در خانه يكى از همسرانش (بعضى مىگويند امسلمه) حاضر شد و حسن و حسين و فاطمه و على عليهم السلام تك تك بر او وارد