99
فلسفه عزادارى براى امام حسين(ع)
پرسش24. يكى از شبهههاى وهابى اين است كه مىگويند تشيع از اسلام، تنها سينه زدن و گريه كردن را آموخته است و درباره حادثه عاشورا فقط با نام حسين(ع) و زينب(عليها السلام) آشناست و حتى نام هفتاد و دو تن را هم نمىداند. در مقابل اين شبهه، چه پاسخ مناسبى مىتوان ارائه كرد؟
پاسخ: گريه ارزشى با گريههاى معمولى - كه بيشتر براى امور دنيوى است - تفاوت ماهوى دارد و اينكه به ياد نداشتن يا ندانستن اسامى شهداى كربلا، ذرهاى از ارادت شيعه به اباعبدالله(ع) و اصحاب باوفاى وى كم نمىكند. توضيح سخن در چند بند ارائه مىشود:
1. شيعه در عزادارى امام حسين(ع) و گريه بر حضرتش لذتى يافته كه حاضر نيست اين گريه و غم را با شادىهاى عالم عوض كند. اين حزن عارفانه و اين غم عاشقانه، انسان را به ملكوت اعلى پرواز مىدهد. اما هيهات! كسانى كه همچون درياچهاى يخزده، زندگى سرد و منجمدى دارند، بعيد است كه از اين لذتها خبرى داشته باشند.
2. مگر دانستن اسامى هفتاد و دو تن، از واجبات شيعه است كه اگر كسى ندانست، شيعه بودنش زير سؤال برود؟! انتظار داريد اين مطلب تاريخى را چه كسانى بدانند؟ مورخان و علماى فن، يا همه مردم؟! توقع دانستن اين اسامى از سوى عموم شيعيان، مانند