57و جاى ترديد نيست در اينكه اين اطاعت كه در آيه: " أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ... " آمده، اطاعتى است مطلق و به هيچ قيد و شرطى مقيد و مشروط نشده و اين خود دليل است بر اينكه رسول، امر به چيزى و نهى از چيزى نمىكند كه مخالف با حكم خدا در آن چيز باشد. وگرنه، واجبكردن خدا اطاعت خودش و اطاعت رسول را تناقضى از ناحيه خداى تعالى مىشد و موافقت تمامى اوامر و نواهى رسول با اوامر و نواهى خداى تعالى جز با عصمت رسول تصور ندارد و محقق نمىشود. اين سخن، عيناً در اولى الامر نيز جريان مىيابد. 1
افزون بر اين سه آيه، حديث ثقلين كه در منابع معتبر شيعه و اهل سنت از قول پيامبر خدا(ص) نقل شده، خود بهترين دليل بر عصمت آن بزرگواران است؛ در اين روايت آمده است:
إِنِّى تَارِكٌ فِيكُمْ خَلِيفَتَيْنِ كِتَابَ اللهِ حَبْلٌ مَمْدُودٌ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ (أو ما بين السماء إلى الأرض ) وَ عِتْرَتِى اهلبيتى وَ إِنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَىَّ الْحَوْضَ. 2
همانا در بين شما دو جانشين مىگذارم: كتاب خدا، ريسمان آويخته بين آسمان و زمين [از آسمان به سوى زمين] و عترت و اهلبيتم. آن دو از هم جدا نمىشوند تا در [كنار] حوض [كوثر] بر من وارد شوند.
با توجه به دستور رسول خدا(ص) در لزوم تمسك به قرآن و عترت در كنار هم، به روشنى معلوم مىشود كه عترت نيز همانند قرآن، مصون از خطا و گمراهى است و به تعبير ديگر، عترت معصوم است؛ زيرا اول اينكه همكفو قرآن است و دوم اينكه، اگر كسى معصوم نباشد، نمىتواند مانع از گمراهى ديگران شود.