56 ستمگران نمىرسد». بر اساس اين آيه، امام، هرگز نبايد ظالم باشد؛ به عبارت ديگر، چه قبل از بلوغ و چه پس از آن، چه قبل از رسيدن به مقام امامت و چه پس از آن، همواره بايد از گناه چه صغيره و چه كبيره، چه عمدى و چه سهوى پرهيز كند؛ زيرا انجام هر گناهى، نوعى ظلم به نفس و تعدى به حق خداوندى است. بر اين اساس، كسانى كه مدتى از عمر خويش را مشرك بودهاند، نمىتوانند امام باشند؛ زيرا "إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ" «شرك ظلم بزرگى است.» (لقمان: 13).
اين آيه دلالت دارد كه به طور كلى، عصمت در امامت شرط است. اما اينكه امامان شيعه نيز به طور خاص معصوماند، از آيات ديگرى كه در پى مىآيند، مستفاد خواهد بود.
ب) آيه تطهير
"إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً" (احزاب: 33)
خداوند فقط مىخواهد پليدى (گناه) را از شما اهل بيت دور كند و كاملاً شما را پاك سازد.
اين آيه، به منزله نصّ بر عصمت اهلبيت(عليهم السلام) است كه در پاسخ شماره سوم، به تفصيل بدان اشاره شد.
ج) آيه اولوالامر
"يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ" (نساء: 59)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد پيامبر [خدا] و پيشوايان (معصوم) خود را.
بيان استشهاد به آيه، اين است كه اگر رسول خدا(ص) و اولوالامر(عليهم السلام) معصوم نباشند، مكلف گاه در تعارض بين امر خدا و امر آنها واقع خواهد شد. برآورده شدن اطاعت مطلق از صاحبان امر، تنها به اين شرط ممكن است كه دستور آن بزرگواران جز دستور الهى نباشد؛ به عبارت ديگر، در امر و نهى معصوم باشند. صاحب تفسير الميزان در اين مورد مىنويسد: