40نيازهاى بشرى خلق كرده است. اين كلام خداوند است كه بندگان خويش را به مددگيرى از واسطههاى فيض، براى رسيدن به مقام قرب دعوت مىكند:
"يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ" (مائده: 35)
هان! اى كسانى كه در زمره مؤمنين درآمدهايد! از خدا پروا داشته باشيد و در جستوجوى وسيلهاى [براى نزديك شدن به ساحتش كه همان عبوديت و به دنبالش علم و عمل است]، برآييد.
نكتهاى كه نبايد از ياد برد اين است كه در پذيرش شركبودن طلب نياز به شكل مستقل، مانند: تكيه كردن به قدرتهاى شيطانى و توحيدى بودن توسل در پرتو خداباورى، مانند توسل به پيامبر خدا(ص)، تفاوتى بين طلب از زنده يا مرده وجود ندارد و اين نگرش كه مردگان به سبب اينكه از دنيا رفتهاند، نمىتوانند منشأ اثر باشند، ديدگاهى مادهگرايانه و الحادى است.
خلاصه سخن اينكه شيعه، امامان خويش را بنده خدا و نيازمند مدد الهى مىداند، اما اين امر، با وساطت فيض بودن آن ارواح پاك منافاتى ندارد.
اين شگفت است كه فرقه وهابى، در حالى به امر توسل عنوان شرك مىدهد كه متون معتبر اهل سنت نيز بر جواز توسل به پيامبر اكرم(ص) پس از رحلت آن حضرت گواهى مىدهند؛ براى نمونه، طبرانى به سند صحيح از عثمانبنحنيف نقل مىكند:
شخصى حاجتى داشت و مكرر به عثمانبنعفان (خليفه سوم) مراجعه مىكرد. ولى او توجهى نشان نمىداد، تا آنكه روزى در ميان راه، مرا ملاقات كرد و موضوع را با من در ميان گذاشت. به وى گفتم آبى آماده كن و وضو ساز و به مسجد برو و دو ركعت نماز بگزار و بعد از پايان نماز، پيامبر(ص) را وسيله (واسطه) قرار بده و بگو:
«اللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ وَ أَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ بِمُحَمَّدٍ9 نَبِىِّ الرَّحْمَةِ يَا مُحَمَّدُ! إِنِّى أَتَوَجَّهُ بِكَ إِلَى رَبّى فَتَقْضى لى حاجَتي». آنگاه حاجت خود را طلب كن. شخص ياد شده، آن