183افزون بر اين، در مورد ايمان ابوطالب، دلايلى وجود دارد كه به اختصار، به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
1. ابنابىالحديد معتزلى مىگويد:
با اسناد بسيارى، برخى از عباسبن عبدالمطلب و بعضى از ابوبكر بنابى قحافه نقل كردهاند كه ابوطالب رحلت نكرد، مگر اينكه گفت: «لااله الاالله، محمد(ص) رسول الله». 1
2. اشعار و سرودههاى وى، كاملاً بر ايمان و اخلاص او گواهى مىدهد؛ براى نمونه:
لقد أكرم الله النبى مُحَمَّداً
خداى بزرگ، پيامبر خود محمد را گرامى داشت. پس گرامىترين آفريدۀ خدا احمد است، خداوند نام پيامبر را از نام خود مشتق فرمود تا از مقام وى تجليل كند. پس صاحب عرش محمود [ستوده] و پيامبرش احمد [بسيار ستايشگر] است. 3. فداكارىهاى ابوطالب در دفاع از ساحت مقدس رسولخدا(ص) خود گواه روشنى بر ايمان وى است؛ از جمله اينكه ابوطالب بهمنظور حمايت از اسلام و حراست از پيامبر(ص)، سه سال آوارگى و زندگى در «شعب ابىطالب» را بر رياست قريش ترجيح داد و تا پايان محاصره، همه مسائل را در آن شرايط طاقتفرسا تحمل كرد. 3
4. وصيت ابوطالب، گواهى روشن بر ايمان وى است: