176«اهل او، جز آنچه رأى او بود، انجام نمىدانند»، پرسيدم: «چه چيزى مانع او شد [كه حق آنان بازگرداند؟]» فرمود: «به خدا سوگند، ناخوش مىداشت كه بر عليه او ادعا شود كه او مخالف ابوبكر و عمر عمل كرده است». 1 [اكراه داشت كه گروهى بگويند روش ابوبكر و عمر را به خاطر منافع شخصى، زير پا گذاشت و از اين طريق، مشكلى بر مشكلهاى جامعه اسلامى افزود].
اين مطلب در جامعه، آنچنان جا افتاده بود كه در جريان شوراى شش نفره، شرط واگذارى حكومت را عمل بر اساس روش عمر و ابوبكر قرار داده بودند و چون اميرمؤمنان(ع) نپذيرفت، خلافت به عثمان واگذار شد.
7. از منظر اميرمؤمنان(ع) و اهلبيت(عليهم السلام)، فدك به قطعهاى زمين، در صد و بيست كيلومترى مدينه منحصر نبود، بلكه حق حاكميت و خلافت اسلامى امامان بود. اين مطلب در فرمايشات ائمه(عليهم السلام)، همواره آمده است. پس هنگامى كه حاكميت جامعه را در اختيار داشت، فدك واقعى را گرفته بود. پس ديگر معنايى نداشت قطعهاى زمين - كه حاصل آن نيز در اختيار خود حضرت بود - را به فرزندش واگذار كند تا سبب ياوهگويى برخى مخالفان حضرت شود. در ذيل، نمونهاى از شيوۀ نگرش اهلبيت(عليهم السلام) به فدك را نقل مىكنيم:
مهدى عباسى از امام موسىبنجعفر(ع) خواست تا حدود فدك را معرفى كند تا او، آن را باز پس دهد. امام(ع) فرمود: «اگر حدود را بگويم، بازپس نخواهى داد». مهدى عباسى اصرار كرد. امام(ع) حدود فدك را معادل حدود سرزمينهاى اسلامى بيان فرمود...». 2