175
غَدٍ جَدَثٌ ... . 1
از ميان آنچه آسمان برآن سايه افكنده است، تنها فدك در دست ما بود كه آن هم گروهى، نسبت به آن بخل و حسادت ورزيده [و آن را از ما گرفتند] و گروه ديگرى آن را سخاوتمندانه رها كردند و بهترين حاكم، خداست. مرا با فدك و غير فدك چه كار؟ درحالىكه فرداى هر كس قبر اوست... .
6. اميرمؤمنان(ع)، ناگزير بود براى رعايت مصالح اسلام و مسلمانان، بسيارى از كجروىها، انحرافها و حقكشىها را ناديده بگيرد؛ چنانكه در ابتداى امر نيز براى حفظ اسلام از حق خود گذشت و قيام نكرد. اگر حضرت جلوى اين حقكشى را مىگرفت [كه در آن زمان اهميت چندانى نداشت]، فرياد وا اسلام برخى سياستبازان بلند مىشد و مشكلى بر مشكلهاى حكومت اسلامى افزوده مىشد؛ چنانكه حضرت وقتى آنها را از نماز تراويح منع كرد، فرياد مردم بلند شد. در نتيجه، حضرت آنها را رها كرد. 2
اين مطلب، در منابع اهل سنت نيز آمده است. ترجمه يكى از متونى كه شبيه به همين سؤال را مطرح كرده، چنين است:
محمدبناسحاق گويد:
از ابوجعفر محمدبنعلى (امام باقر(ع)) پرسيدم: «على بن ابىطالب(ع) وقتى حكومت بر مردم را به دست گرفت، با سهم ذىالقربى چگونه رفتار كرد؟» حضرت فرمود: «همان راهى را رفت كه ابوبكر و عمر رفته بودند». پرسيدم: «اين امر چگونه است؟ درحالىكه شما مىگوييد آنچه مىگوييد؟ [چرا با آنكه شما مىدانستيد حقكشى صورت گرفته بود، ولى على(ع)، حق فرزندانش را نگرفت؟]» امام فرمود: