119از نظر قرآن نيز حكومت و حاكميت از آن خداست و اوست كه حاكم را انتخاب مى‌كند؛ چنان‌كه مى‌فرمايد:

-إِنِ الْحُكْمُ إِلاّٰ لِلّٰهِ (انعام: 57) و (يوسف:40 و 67)

حكومت نيست، مگر از آنِ خداوند.

-يٰا دٰاوُدُ إِنّٰا جَعَلْنٰاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النّٰاسِ بِالْحَقِّ (ص:26)

اى داود! ما تو را خليفه بر روى زمين قرار داده‌ايم. پس بين مردم به حق حكومت كن.

-إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ (مائده: 55)

جز اين نيست كه ولى شما خداست و رسول او و آنهايى كه ايمان آورده‌اند. همان ايمان آورندگانى كه اقامه نماز و اداى زكات مى‌كنند. درحالى‌كه در ركوع نمازند.

اين آيه (آيه ولايت) ولى مردم را خدا و پيامبر و كسانى از مؤمنان كه نماز را اقامه مى‌كنند و در ركوع زكات مى‌پردازند، معرفى كرده است؛ چنان‌كه در آيه 124 سوره بقره امر امامت را عهد خود مى‌داند كه فقط به معصوم مى‌رسد.

پيش از اين، به آيه اولوالامر (نساء: 57) و آيه تطهير (احزاب: 33) و آيه صادقين (توبه:119) اشاره شد. همچنين آيه تبليغ (مائده: 67) و آيه اكمال (مائده: 3) و آيه انذار (رعد:7) نيز بر همين معنا دلالت دارند.

در اين‌باره، صدها حديث از پيامبر(ص) در منابع اهل سنت نقل شده است كه به مواردى از آنها اشاره مى‌شود:

- حديث غدير:

«مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذاَ عَلِىٌّ مَوْلَاهُ». ¹

- حديث ولايت

:«هُوَ وَلِىُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ بَعْدِى». ²