224سكه به خود پولهاى طلايى و نقرهاى كه اصطلاحاً به آنها دينار و درهم گفته مىشد، اطلاق گرديد. 1 بنابراين، روشن مىشود كه سكه زدن در آن زمان، مكانيسم مشكل و دشوارى نداشته است و هر دولت يا حكومتى به راحتى مىتوانست سكه ضرب كند.
دو - سكه در صدر اسلام
در زمان پيامبر اكرم(صلى الله عليه و آله) معاملات مسلمانان با سكههايى انجام مىگرفت كه از سوى دو امپراطورى بزرگ آن روز جهان، يعنى ايران و روم زده مىشد. هر دو امپراطورى، سكههاى طلا را با عنوان «دينار» و سكههاى نقره را با عنوان «درهم» مىناميدند. مردم عرب سكههاى ايرانى را سكههاى «كسرويه» و سكههاى رومى را سكههاى «هِرَقْليه» يا «روميه» مىناميدند. 2 گرچه هر چهار نوع سكه كم و بيش در ميان آنها معمول بود، اما بيشتر معاملات با دينار رومى و درهم ايرانى انجام مىگرفت. 3 (تصوير شماره 44) در زمان ابوبكر نيز وضع به همين منوال بود.
براى اولين بار ضرب سكه در اسلام به خالد بن وليد، فرمانده سپاه فتوحات در ايران نسبت داده شده كه گفته شده است در سال 15ه.ق در طبرستان اقدام به اين كار نمود. 4 (تصوير شماره 44) او اين كار را روى دينارهاى رومى انجام داد؛ بدين ترتيب كه يك طرف دينار را كه روى آن نقوش صليب، تاج و چوگان بود، به حال خود گذاشت و در طرف ديگر، نام خود را با حروف يونانى چنين نگاشت « Xa ved » و سپس سه حرف زير را حك كرد « IY Bou » كه بعضى گفتهاند، علامت اختصارى ابوسليمان، كنيه اوست.