213پسرش با آنان و نيز سياستهاى كلى امويان در شيعهزدايى جامعه كوفه، از آنان زهر چشم سختى گرفته بود به گونهاى كه تا احتمال پيروزى نهضتى را نمىدادند، با آن همكارى نمىكردند. اينها همانهايى هستند كه فرزدق آنان را براى امام حسين(عليه السلام) اين چنين توصيف مىنمايد: «قلبهاى آنان با توست و شمشيرهايشان عليه تو كشيده شده است». 1
اما افراد حزب اموى را افرادى همانند عمرو بن حجاج زُبَيدى، يزيد بن حَرَث، عمرو بن حُرَيث، عبدالله بن مسلم، عُمارة بن عقبه، عُمَر بن سعد و مسلم بن عمرو باهلى تشكيل مىدادند. 2 اين حزب در زمان نهضت امام حسين(عليه السلام) درصد قابل توجهى از مردم كوفه را به خود اختصاص داده بود؛ زيرا تا آن زمان بيست سال از حكومت اموىها در كوفه مىگذشت، علاوه بر اين، رؤسا و متنفذان بيشتر قبايل از اين حزب بودند، ازاينرو بسيارى از مردم به سمت آنان گرايش پيدا كرده بودند.
خوارج كوفه گروه متعصب مذهبى بودند كه در پايان جنگ صفين و پس از ماجراى حكميت به وجود آمدند و باعث پديد آمدن حوادث خونبار فراوانى در تاريخ صدر اسلام شدند. اين گروه پس از سركوب شدن در جنگ نهروان به دست حضرت على(عليه السلام) رو به نابودى مىرفتند، اما در دوران حكومت معاويه كه ناراضيان فراوانى فراهم آورده بود، قدرت گرفتند و در سال 43ه.ق در زمان فرماندارى مغير بن شعبه در كوفه، قيامى را به رهبرى مُسْتَوْرد بن عُلْفَه ترتيب دادند كه به شكست انجاميد. 3
زياد بن ابيه پس از به عهده گرفتن فرماندارى كوفه در سال 50ه.ق نقش عظيمى در سركوب آنان ايفا كرد. 4 اما پنج سال پس از مرگ زياد و در سال 58ه.ق قيام ديگرى از آنان به رهبرى حَيان بن ظَبْيان صورت گرفت كه به وسيله عبيدالله سركوب شد. 5