210زُبَيد، اوْد و... تشكيل مىدادند كه قبل از اسلام از شبه جزيره عربستان كوچ كرده و در سرزمينهاى مختلف عراق ساكن شده بودند. 1 اين قبايل كه قبلاً درگيرىهاى مختلف و پراكندهاى با ايرانيان داشتند، با شروع جنگ اعراب و ايران، به يارى مسلمانان عرب شتافته و پس از پيروزى و ساخته شدن دو شهر بصره و كوفه در آنها ساكن شدند. 2
عجمها شامل ايرانيان، رومىها، تركها، نبطىها و سريانىها مىشدند. بزرگترين گروه ايرانيان را يك گروه چهارهزار نفرى با عنوان «حمراء دِيلم» تشكيل مىدادند. حمراء به معناى قرمز رنگ، عنوان عامى بود كه عربها براى ايرانيان بهكار مىبردند؛ زيرا رنگ پوست آنها را در مقايسه با خود قرمزتر و با آب و رنگ بيشترى حس مىنمودند.
ديلم، نام رهبر اين گروه چهار هزار نفرى بود كه قبل از پايان فتوحات، لشكر خود را به سپاه اسلام تحت رهبرى سعد بن ابىوقاص ملحق كرد و در كنار مسلمانان به جنگ با ايرانيان پرداخت. 3 پس از پايان يافتن فتوحات و مسلمان شدن ايرانيان، گروههاى ديگرى از ايرانيان در شهر كوفه ساكن شدند كه بعضى از آنان به صورت داوطلب به اين شهر مهاجرت نموده و بعضى از آنها نيز اسيرانى بودند كه در جنگ به اسارت در آمده و به صورت برده به اين شهر آورده شده بودند.
رومىها معمولاً بردگانى بودند كه در جنگهاى بين سپاه شام و روميان اسير شده و براى فروش به اين شهر آورده شده بودند.
تركها نيز ايرانيانى بودند كه معمولاً در جنگهاى بين سپاه عراق و ايران اسير شده بودند بعضى منابع از رُشَيد تُركى نام برده كه به عنوان غلام عبيدالله بن زياد خدمت مىكرد و هانى بن عروه به دست او كشته شد. 4