346را خود بزرگان شيعه بازگو كردهاند و آن را عليه شيعه مستمسك قرار مىدهند؛ در ميان منابع شيعه از سه كتاب بيشترين بهرهبردارى صورت گرفته است كه عبارتند از:
- فرق الشيعة، تأليف ابىمحمد الحسنبن موسى النوبختى(من اعلام القرن الثالث) 1.
- المقالات والفرق، تأليف سعدبن عبدالله الاشعرى القمى (م310ق) 2.
- رجال كشّى، اختيار معرفةالرّجال معروف بهرجال كشّى، ابى محمدبنالحسن الطوسى(م460ق) 3؛ و در آثار مكتوب ديگر شيعه اگر اسمى از عبداللهبنسبأ به ميان آمده، بهاين سه كتاب باز مىگردد. 4 ولى از اين سه كتاب، مهمترين ادعاى نويسندگان ياد شده طرح يهودى بودن شيعه و امامت و وصايت از سوى (ابنسبأ) از چند جهت استفاده نمىشود:
نخست - افترا بستن بهاين افراد: كتاب نخست، پيروان على(ع) را كه امامت او را فرض و ثابت مىدانستند، پس از شهادت حضرت، بهسه گروه تقسيم مىكند: يكى از آنها غاليانىاند كه معتقدشدند على(ع) از دنيا نرفته بلكه زنده است و زمين را پُر از عدل و داد خواهد كرد؛ اين گروه «سبائيه» اصحاب عبداللهبنسبأ نامگذارى شده و نخستين كسانىاند كه طعن برخلفا را كه مدعىاند بهدستور على(ع) بوده، آشكار ساختند 5، على تصميم بهقتل آنان گرفت ولى در نتيجۀ اعتراض مردم، آنان را بهمدائن تبعيد كرد. 6
اشعرى قمى، همان مطلب نوبختى را مىآورد با اين تفاوت كه عبداللهبنسبأ را