335به پيروى از طبرى بهروايت سيف بن عمر حوادث بزرگى چون طرح انديشه امامت و وصايت على(ع)، تحريك مردم عليه عثمان و افروختن جنگ و... ، را بهاين شخص نسبت مىدهند 1، اما گروه ديگر بهروايت غير سيفبنعمر، براى وى نقشى در حوادث تاريخ متذكر نشدهاند، فقط او را دروغگو و از غلات نسبت بهعلى شمردهاند؛ ابنعساكر از طريق شعبى نقل مىكند كه: « أوّل مَن كَذَبَ عبداللهبنسبأ » 2 از عمار الدهنى مىآورد كه گفت: « سمعتُ ابا الطفيل يقول: رأيتُ المسيّب بننجبة أتي بهملبّبة - يعني ابنالسوداء- و عَلِيٌّ على المنبر فقال علي: ما شأنه؟ فقال: يكذب علىالله و على رسوله » 3.
در خصوص سرانجام ابن سبأ نيز ترديدهاى جدّى وجود دارد؛ گروهى معتقدند على(ع) از او، طعن ابابكر و عمر را شنيد و او را در آتش سوزاند 4، برخى بر اين باورند كه او را به ساباطِ مدائن تبعيد كرد. 5 شهرستانى تصريح مىكند كه وى بعد از شهادت على(ع) زنده بود و افكارش را بعد از على(ع) انتشار داد! 6
در اهداف اين شخصيت اسطورهاى كه بيش از اندازه نسبت بهاو غلو شده، تناقضات جدى وجود دارد؛ گاهى هدف او را سقوط حكومت عثمان و تسلط بر مدينه و حجاز