1) . ابن‌عساكر، تاريخ مدينة دمشق، ج8895/42]332] (ترجمه‌على(ع)).

2) . همان/ 8903]335]: در ذيل اين‌حديث اين جمله اضافه شده: «وإنَّ قوماً لَهُم نبز يقال لهَمُ الرّافضة، فإن لقيتَهُم فاقتُلهُم، فإنّهم مشركون» كه قطعاً دروغ و جعل است، زيرا؛ اوّلاً: اگرمقصود از«رافضه» شيعه باشد حتى شيعه زيدى، بى‌ترديد مشرك نيستند. ثانياً: در ميان خود دانشمندان اهل‌سنت در پديد آمدن اصطلاح رافضه اختلاف نظر است كه هيچ كدام با اين حديث سازگارى ندارد؛ ابن‌عبدربّه مى‌گويد به‌رافضه از اين جهت رافضه گفته شد كه ابوبكر و عمر را در خلافت قبول نكردند: العقد الفريد، ج245/2؛ ابى‌الحسن‌أشعرى مى‌گويد: و إنّمَا سمّوا رافضة، لرفضهم إمامة ابى‌بكر و عمر: مقالات الاسلاميين و اختلاف المصلّين، ج89/1؛ امّا ريشه اين اصطلاح را چنين بيان مى‌كند كه وقتى ياران زيدبن على‌بن الحسين(ع) از زيد شيندند كه در مورد خلافت ابوبكر و عمرگفته: «لوسَألنى ربّى لقلتُ: وُلِّيت عَلَيهِم خَيرُهم لَهُم» يعنى خلافت آن دو را قبول داشت، از آن دو تبرّى نجست، اطراف او را خالى كردند، از اين پس اين اسم برآن‌ها به‌كار رفت: الملل والنّحل، ج155/1؛ طبرى، نيز همين روايت را نقل مى‌كند: تاريخ طبرى، ج180/7حوادث سال 142؛ السّالوس، احمدعلى، مع‌الشّيعة الاثنى عشرية فى الاصول و الفروع، ج/1 39-40؛ درحاشيه مقالات الاسلاميين ج89/1 مى‌آورد، وقتى سپاه زيد در برابر سپاه هشام‌بن‌عبدالملك قرار گرفت، به‌ابوبكر طعن وارد كردند، ولى زيد مانع از اين‌كار شد، ياران زيد او را ترك كردند، زيد، گفت: «رفضتموتى؟ قالُوا: نعم»، از آن پس اين اسم بر آن‌ها به‌كار رفت. نوبختى ريشه اين اسم را بعد از شهادت امام باقر(ع) مى‌داند، آن زمانى كه گروهى معتقد به‌امامت محمد بن‌عبدالله بن‌الحسن‌بن الحسن‌بن على‌بن أبى طالب(ع) شدند، وگروهى كه پيرو امام صادق(ع) بودند از گروه نخست بيزارى جستند، اين اسم پديدآمد و بر گروه دوم اطلاق شد: فرق‌الشيعة62/-63. بنابراين اصل اين اصطلا ح، در حدود نيمه قرن دوم ابتدا نسبت به‌ياران زيد كه به‌خاطر تبرّى نجستن او از شيخين، به‌كار رفت و سپس به‌همه كسانى كه خلافت آن دو را قبول نداشتند، استعمال شد، در نتيجه ذيل حديث ياد شده بدون ترديد از جعليات دوران اموى‌ها است، جالب اين‌كه حتى ابن‌تيميه با آن همه عنادش نسبت به‌شيعه، بعد از نقل داستان ياران زيد و اين‌كه شيعه در قيام زيد به‌دو دسته رافضه و زيديه تقسيم شدند، مى‌گويد: «رواياتى كه در آنها لفظ «رافضه» آمده باشد كذب است، زيرا اصطلاح رافضه در قرن دوم پيدا شد!»: منهاج السنّة النّبوية، حواشى و إخراج آيات و احاديث عبدالله محمود محمدعمر، بيروت، دارالكتب العلمية، ط الاولى1420ق، ج12/1- 11. .