243واقعى، و عدد آيات قرآن بين ششهزار تا هفتهزار آيه است» 1 و اين حديث از اين جهت نظير روايتى است كه مىگويد: «امام زينالعابدين بعد از شهادت پدرش چهل سال، اشك ريخت، با اينكه زينالعابدين بعد از پدرش 35 سال بيشتر زنده نماند» 2.
رابعاً: فيضكاشانى كه بهدقيقترين عالم شيعى در ميان همعصرانش معروف است 3، در دو اثرش حديث را بدون كلمه «عشر» مىآورد 4 هرچند كه در اثر ديگرش براساس نسخهاى جمله « سبعة عشرألف » 5، آورده و توجيه نموده است كه اشاره خواهد شد. همچنين محدّث نورى، معترف است بهاختلاف نسخه كافى كه در برخى از نسخهها « سبعة ألف » است بدون «عشر» 6.
2. هفده هزار، مجموعه وحي: بر فرض اينكه جمله « سبعة عش-رألف » درست باشد، مقصود امام(ع) از 17هزار، مجموعهاى از امور وحيانى اعم از قرآن و غير قرآن، است؛ زيرا براساس آيات 4و5 سوره النجم، غير از قرآن كريم، امورى ديگر نيز بر پيامبر وحى شد در حالىكه قرآن محسوب نمىشد 7، همانند سخن جبرئيل بهرسولالله(ص): «يا محمّد! عِش ماشِئتَ، فانّك مَيّت، وأحبِب ما أحبَبتَ فانَّك مفارفه، واعمل ماشئت فانّك مجزي به، ثم قال يا محمّد! شرف المؤمنِ قيامُ الّليل وعزّه استغناءهُ مِنَ النّاس» 8پس همه آنچه وحى شده، قرآن نيست.