242چنانكه علامه مجلسى 1 و فيضكاشانى 2، حديث را بدون كلمه«عشر» آوردهاند وگويا آن دو، نسخه اصلى يا تصحيح شده كافى را در اختيار داشتهاند.
ثانياً: در آخرين چاپ نسخه اين كتاب كه با تحقيق گسترده، چاپ و ارائه شده عبارت« سبعةآلافآية » آمده و در حاشيه توضيح داده كه در برخى از نسخهها « سبعة عش-رآلاف » 3 است. چه اينكه برخى ديگر، آن را دليل برغلط بودن نسخه مىشمارد 4، و عدد هفت هزار آيه را، عدد تقريبى مىداند نَه اينكه امام(ع) درصدد شمارش واقعى آيات باشد؛ ازاينرو، اين عدد از يكسو، نزديك بهواقع و قريب بهآمارهايى است كه ابنجوزى 5 و سيوطى 6 و مجلسى 7 مىدهند 8 و از ديگرسو، حديث، خبر واحدى است كه با وجود كلمه«عشر»، متنِ آن مخالف روايات ديگر و اقوال علما در اين خصوص است و اصل، در نبود اين كلمه در متن روايت است.
ثالثاً: محقق شعرانى كلمه «عشر» در متن روايت را قطعاً اضافه شده از سوى نسّاخ، وروات دانسته، و عدد 7000 آيه را، عدد تقريبى مىداند و مىگويد: «معروف است كه غير از شمارش، غرض ديگر[مانند مبالغه و...] نيز بهكار مىرود، چنانكه گفته مىشود احاديث كافى16000 است، مقصود بيان كثرت تقريبى است نه معين كردن اعداد